+::지-드래곤 Number7::+ View my profile

[Fic]… “love” in the “fantasy” [Ep. 8]

posted on 19 Oct 2010 06:55 by 066268494 in Fic

[Fic]… “love” in the “fantasy” [Ep. 8]

Title: [Fic]… “love” in the “fantasy”

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

 

“มาหายองเบหรือไง?” จียงหยุดชะงักทันทีเมื่อก้าวเข้าสู่บริเวณสนามฟุตบอล เสียงทักทายที่ดังมาจากลุ่มนักฟุตบอล ก่อนเด็กหนุ่มคนหนึ่งจะเดินตรงมาหาเขา

 

“เปล่า...แค่เดินผ่านมา...” เด็กหนุ่มพยักหน้า

 

“ยองเบเขาไปเก็บตัวซ้อมมหาลัยน่ะ” จียงเลิกคิ้ว

 

“หรอ? แล้วเกี่ยวอะไรกับชั้นล่ะ?”

 

“นายนี่มันกวนตีนเหมือนที่ยองเบว่าจริงๆล่ะ แต่ชั้นไม่รู้ว่าเกี่ยวอะไรกับนายหรือเปล่า ยองเบฝากมาบอก” เสียงนกหวีดที่ดังขึ้นทำให้เด็กหนุ่มต้องกลับไปซ้อมต่อ เขาโบกมือลา ก่อนจะหายเข้าไปในกลุ่มคน

 

            ไปเก็บตัวหรอ?

 

“ไม่เคยคิดจะบอกกันบ้างเลย...”จียงเบ้ปาก ก่อนจะก้าวเดินไปนั่งที่โต๊ะม้าหินใกล้ๆ มือเรียวยกขึ้นเท้าคาง ก่อนเหลือบมองไปยังดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับฟ้า

 

++++++++++++++++++++++

 

“วิ่งให้มันเร็วกว่านี้หน่อยสิ!!!!”เสียงนกหวีดที่ดังขึ้นในสนามบอลที่มหาลัยแห่งหนึ่ง กับกลุ่มนักฟุตบอลที่วิ่งกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

            เสียงนกหวีดที่ดังขึ้นอีกครั้ง ทำให้นักกีฬาทั้งหลายต่างล้มตัวนอนแผ่หลากันกลางสนามด้วยความเหน็ดเหนื่อย

 

“วันนี้ทำได้ดีนะยองเบ... พยายามอีกหน่อยล่ะ”

 

“ขอบคุณครับรุ่นพี่...” ร่างหนาปาดเหงื่อ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง ดวงตาคมเหลือบไปเห็นพระอาทิตย์ที่กำลังจะตกดิน ก่อนจะระลึกถึงใครบางคนที่ชอบนั่งดูพระอาทิตย์ตกเหมือนกัน

 

            ป่านนี้...กลับบ้านไปหรือยังนะ?

 

“เหม่ออะไรน่ะยองเบ?”

 

“อ๊ะ...เปล่าหรอกครับ...” ยองเบสะดุ้ง ก่อนจะหันหลับไปมองพระอาทิตย์ที่ทอแสงสีทองอ่อนๆอีกฝั่งของโรงเรียนอีกครั้ง ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มน้อยๆ แล้วยันตัวลุกไปทำธุระอย่างอื่นก่อนจะกลับมาซ้อมใหม่อีกครั้ง

 

++++++++++++++++++++++

 

            ป่านนี้เลิกซ้อมหรือยังนะ

 

            ซ้อมหนักหรือเปล่าก็ไม่รู้

 

            จียงนั่งมองพระอาทิตย์ตกอยู่ที่สนามฟุตบอล...คนเดียวเหมือนเคย... ตอนนี้ นักฟุตบอลต่างทยอยกันกลับกันหมดแล้ว เหลือก็แต่โค้ด กับนักกีฬารุ่นน้องบางคน

 

            แล้วร่างบางก็ถอนหายใจ

 

            ความรู้สึกแบบนี้...เขาเรียกว่าคิดถึงหรือเปล่า...?

 

            จียงแบกกระเป๋าใบใหญ่ กับอุปกรณ์ต่างๆขึ้นมา ก่อนที่ขาเรียวจะพาตัวเองก้าวเดินกลับบ้านของตัวเองบ้าง

 

++++++++++++++++++++++

 

“พี่คะ”

 

 

“พี่คะ...”

 

 

“พี่จียงคะ”

 

 

“พี่จียงค้า~”

 

 

“ห...ห๊ะ?”

 

“เหม่ออะไรอยู่คะ?”

 

“เปล่า...มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”

 

            จียงสะดุ้งสุดตัว หลังจากที่น้องสาวตัวดีเดินตรงมาหาพร้อมกับเอ่ยเรียก มินจียิ้มร่า ก่อนจะกอดคอพี่ชายแล้วมองออกไปนอกนหน้าต่าง ที่จียงเหม่อมองอยู่เมื่อครู่นี้

 

“คิดถึงใครหรอคะ?”

 

“พี่มีใครให้คิดถึงซะที่ไหนล่ะ?” พูดก่อนจะหัวเราะร่า

 

“ก็...พี่ยองเบไงคะ...”

 

            เสียงหัวเราะเงียบลง ก่อนที่เจ้าหัวจะหันควับมามองน้องสาวที่อยู่ข้างๆ มินจีหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นสีหน้าพี่ชาย

 

            จียงที่เหวออยู่ได้สักพักพรางก้มหน้าก้มตา มินจีเคียงคอ

 

            คิดถึงงั้นหรอ?

 

            หัวสมองที่รับรู้ถึงคำพูดของน้องสาวกลับไม่เชื่อว่าตัวเองกำลัง“คิดถึงใครคนนั้นอยู่”หากแต่หัวใจที่กำลังเต้นรัวดั่งยืนยันความรู้สึกให้ทวีคูณมากขึ้นไปอีก

 

“ด...ดึกแล้วไปนอนไปแล้วไป....”

 

            จียงลุกจากเก้าอี้ ส่งผลให้มินจีต้องปล่อยมือ เจ้าตัวรีบทิ้งตัวลงบนที่นอน ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุ่มโปรงทันที มินจีเกาหัว ก่อนจะเดินไปนอนที่เตียงของตัวเองบ้าง

 

++++++++++++++++++++++

 

            เย็นวันนี้ ควอนจียงไปที่สนามฟุตบอลเหมือนทุกๆวัน มานั่งดูคนในชมรมฟุตบอลซ้อมกันเหมือนเดิม แต่กลับไม่มีลูกบอลเตะมาโดนเขาเหมือนวันก่อนๆ มันรู้สึกเหมือนมันมีอะไรบางอย่างขาดหายไป...

 

“คิดถึง...งั้นหรอ?”

 

“ชั้นไม่รู้ว่าฉันคิดถึงนายหรือเปล่า แต่ว่านาย คิดถึงชั้นบ้างหรือเปล่า?”

 

++++++++++++++++++++++

 

            ทางฝั่งมหาลัยที่เลิกฝึกซ้อมได้พักใหญ่แล้ว นักกีฬาต่างพากันแยกย้ายไปพักผ่อนกันคนละทิศคนละทาง เว้นแต่ทงยองเบที่นั่งอยู่ที่สนามบอล

 

“จียง...ชั้นคิดถึงนาย...ป่านนี้ทำอะไรอยู่นะ?”

 

++++++++++++++++++++++

            ทางด้านฝั่งมหาวิทยาลัย ร่างหนานั่งถอนหายใจอย่างเสียดาย ยองเบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พลิกซ้ายพลิกขวา น่าจะขอเบอร์โทรศัพท์ไว้ตั้งแต่แรก แต่มาคิดได้เอาตอนนี้ก็คงไม่ทันแล้วล่ะ

 

            อยากรู้ว่านายเป็นยังไงบ้าง...กลับบ้านดึกมั้ย?...อากาศหนาวๆไม่สบายหรือเปล่านะ?

 

            มือหนายกขึ้นกุมที่อกซ้ายของตน ทั้งๆที่เลิกซ้อมมาได้สักพักนึงแล้ว แต่ทำไมหัวใจมันถึงเต้นแรงได้ขนาดนี้ ยิ่งคิดถึงคนทางนั้นขึ้นมา ยิ่งทำให้ความรู้สึกบางอย่างมันทวีคุณมากขึ้นไปอีก

 

            คิดถึง....

 

            ชั้นคิดถึงนาย...ควอนจียง

 


++++++++++++++++++++++

ฮิ้วว~~ มาแล้วๆ ฮ่าๆๆ

หลังจากตอนที่แล้วสั้นเว่อร์ๆ (ปาดเหงื่อ)

ตอนนี้ยาวกว่าเดิมนะเออ บอกแล้วๆ ว่ายาว ฮ่าๆๆ (กลิ้ืงหนี)
 
ปล. ตอนที่แล้วเลขสวยเกิน ไม่อยากรีบอัพ อ่าหิ๊ๆ

Comment

Comment:

Tweet

มีคิดถงคิดถึงกันด้วย

กรี๊ดดดดดด

#4 By (180.210.216.131) on 2011-04-04 10:05

กรี๊ดดดดดดดด

มีคิดถึงกันด้วยอ่ะ...

อิ อิ อิ...

ยองเบจ๋าทำไมตัวเองคิดแบบนั้นหล่ะ

"ชั้นคิดถึงนาย...ควอนจียง"


ชอบ ชอบ ชอบ...

ตอนหน้าขออีกนะ ขอหวานๆๆๆ น่ารักๆๆๆ

#3 By ♥Snow_G♥ on 2010-10-20 12:13

พี่จีหนูซึ๊นซึน -3-
พี่เคอะ ! มาตามหาก็บอกไปสิค้าา า !!! 5555555 5
จะบอกอะไรให้นะพี่จี เฮียเบ้เค้ามาซ้อมบอลที่บ้านหนูแหละ !
โฮะๆๆๆๆๆๆ ๆ ๆ (เสียงหัวเราะแบบนางมารที่หายไปนาน)
เฮียเบ้เค้าอยู่ที่บ้านหนู ~!!!! >3< (บ้านแกคือมหาลัยรึไง จ๊าดหง่าว - -+)


มีคิดถงคิดถึง ! เฮียเบ้นอกใจหนู T3T ไปคิดถึงจีได้ยังไง !
หนูจะไปฟ้องปู่โป้ ! T^T
(วิ่งไปซบอกปู่ =.,=b)
me//แฟนคลับท็อปและเมนวายบีจีดีรุมกระทืบ

#2 By Zack! on 2010-10-19 09:04

อ่ามีคิดถึงกันด้วย

ตอนหน้าเอาหวานๆมั่งน้าใ
เค้าอยากของหวาน555

กอดไรเตอร์

#1 By tempglover on 2010-10-19 08:27

Code Here.