+::지-드래곤 Number7::+ View my profile

[Fic]… “love” in the “fantasy” [Ep. 9]

posted on 24 Oct 2010 10:13 by 066268494 in Fic

[Fic]… “love” in the “fantasy” [Ep. 9]

Title: [Fic]… “love” in the “fantasy”

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

 

            ควอนจียงไม่ชอบอะไรซ้ำๆเดิมๆ ไม่ชอบการที่ต้องเดินกลับบ้านคนเดียวทุกๆวัน ไม่ชอบที่ไม่ได้เห็นแผ่นกระดาษที่มักจะแปะไว้ที่สนามบอล ไม่ชอบเลยจริงๆ

 

            ตอนนี้ผ่านไปได้เดือนกว่าๆจนเข้าฤดูหนาวแล้ว ไม่รู้ว่าหมอนั่นเป็นยังไงบ้าง

 

            วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่ควอนจียงต้องเดินกลับบ้านโดยที่ไม่มีทงยองเบที่เดินเคียงคู่

 

เจ้าบ้าทงยองเบ....เดินคนเดียวมันเหงานะเว้ย....

 

++++++++++++++++++++++

            ร่างบางทิ้งร่างของตนลงบนที่เตียงนอนพร้อมกับกระเป๋า ร่าผอมนอหงายมองเพดานสีขาวที่ว่างเปล่า ความคิดจิตนาการล่องลอยไปไกลแสนใคร แต่ไม่รู้ถึงใครบางคนหรือเปล่า

 

            มือเรียวบางขยี้เรือนผมของตนจนยุ่งฟู คว้าหมอนใบใหญ่บนหัวนอนมามาปิดหน้าเปิดตา กลิ้งไปกลิ้งมา พลิกไปพลิกมาอยู่บนที่นอนจนผ้าปูเตียงยับยู่ไปหมด อย่าแปลใจทำไมควอนจียงต้องทำแบบนั้น

 

“ชั้นไม่ได้คิดถึงนายสักหน่อย~ ไม่ได้คิดถึงเลย~ ไม่เคยคิดถึงด้วย~” บนงึมงำได้พักใหญ่ๆ กลิ้งไปกลิ้งมา พลิกมาพลิกไป จนสุดท้าย ก็พลัดตกลงมาจากเตียงนอนพร้อมหมอนใบนั้น

 

            ร่างผอมลุกขึ้นนั่ง ผมยุ่งฟู มือเรียวขยี้ผมฟูๆนั่นให้ยุ่งเหยิงเข้าไปอีก

 

“ไม่ได้คิดถึงโว้ย!! เข้าใจม๊ายยยย!!!” ร่างผอมทิ้งตัวทับหมอนใบนั้น ทั้งกัด ทั้งขยำขยี้ กลิ้งไปหกลิ้งมาบนพื้นพรมนุ่ม จนสุดท้ายต้องลุกขึ้นนั่งทำตัวปกติเมื่อผู้เป็นแม่ลุกลนวิ่งขึ้นมาดูหลังจากได้ยินเสียงโครมครามพักใหญ่ๆ

 

“เป็นอะไรไปลูก?”

 

“เปล่าครับ” เขาตอนห้วนๆ กระพริบตาปริบๆ ก่อนจะทิ้งตัวล้มทับหมอนใบนั้นอีกครั้ง ผู้เป็นแม่ยิ้มตอบ ก่อนจะเดินจากไปทำธุระของตนต่อ มือเรียวบางหยิบหมอนใบเดิมขึ้นเหนือหัวเล็งเป้าหมายไปที่กำแพงห้อง ก่อนจะเขวี้ยงใส่มันอย่างแรง พร้อมๆกับประตูห้องที่เปิดออกอีกครั้ง

 

“เอ่อ....มีอะไรครับแม่?”

 

“อ่อ...เปล่าจ่ะ ลูกไม่เป็นอะไรแน่นะ?”

 

“ไม่เล๊ยยย ผมไม่เป็นไรครับ ผมยัง...ปกติดี” เขาฉีกยิ้มกว้างก่อนจะคลานไปเก็บหมอนใบเดิมมากอดไว้แน่น คนเป็นแม่เลิกคิ้วอย่างสงสัย ก่อนจะส่งโทรศัพท์บ้านแบบไร้สายให้กับลูกชาย

 

“มีคนโทรมากหาลูกน่ะ” จียงเลิกคิ้ว ก่อนจะเดินไปรับโทรศัพท์จากมือผู้เป็นแม่ สาววัยกลางคนเดินจากไปอีกครั้ง ปล่อยให่ร่างบอบบางยืนมองโทรศัพท์อย่างอดสงสัยไม่ได้ มือเรียวค่อยๆยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูช้าๆอย่างหวาดระแวง

 

“ฮัลโหล”

 

“กว่าจะรับได้นะ มันเปลืองค่าโทรศัพท์นะรู้มั้ย?” ปลายส่ายบ่น หากแต่น้ำเสียงยังคงสดใสดูมีความสุข

 

“หา?”

 

“ทงยองเบ?”

 

“อื้ม ชั้นเอง”

 

“นายจะไปเก็บตัวตั้งนานทำไมไม่บอกกันมั่งห๊ะ! เป็นเดือนแล้วนะทำไมพึ่งจะติดต่อมาวะ! จู่ๆก้หายหัวไปไม่ยอมบอกกันไม่รู้หรือไงว่าชั้น! ....................เอ่อ........ชั้น...”

 

“อะไรของนาย?”

 

“ไปเก็บตัวแล้วไม่ซ้อมหรือไง จะโทรมาหาทำไม ไปซ้อมเลยไป!”

 

“อะไรของนายวะเนี่ย? เมื่อกี้ล่ะบ่นจัง ทีแบบนี้จะมาไล่”

 

“ไปซ้อมเลยไป!!” พูดจบก็กดปุ่นสีแดงๆเรืองแสงวางสายไปทันที

 

++++++++++++++++++++++

 

“ขอบใจมากนะมินจี” ร่างหนายิ้มร่า ก่อนจะส่งโทรศัพท์คืนให้กับรุ่นน้องคนสนิท เด็กสาวรับมาก่อนจะฉีกยิ้มกว้าง เก็บโทรศัพท์เครื่องสีชมพูลงที่กระเป๋า

 

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ทีหลังพี่ก็อย่าลืมเอาที่ชาร์ตแบทมาสิคะ เพื่ออยากใช้โทรศัพท์ขึ้นมาแบทดันหมดจะแย่เอานะ” มินจีหัวเราะร่าเริง

 

“ยังไงก็ขอบใจมากนะ พี่ไปซ้อมก่อนล่ะ” ร่างหนาโบกมือ ก่อนจะวิ่งจากไป มินจีโบกมือตอบ ตะโกนไล่หลังให้กำลังใจทิ้งท้ายไว้สักหน่อย

 

“พยายามเข้านะคะ!!!”

 

++++++++++++++++++++++

 

“เจ้าบ้าทงยองเบ!!!” โทรศัพท์บ้านไร้สายถูกโยนลงบนหมอนใบเดิมที่วางอยู่บนพื้น ตามด้วยหมอนอีกใบที่โยนทับ และตามด้วยควอนจียงที่กระโดดทับลงไป

 

“คนบ้าอะไรวะ ตายยากจริง” มือเรียวคว้าโทรศัพท์ไร้สายขึ้นมามองซ้ายมองขวา ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดประตูห้อง และนำมันไปวางไว้ที่เดิม

 

            แค่นี้น่ะหรอ?

 

            ก็แค่นี้น่ะสิ ควอนจียงไม่ไปหาไอ้หมอนั่นหรอก

 

            มั้ง....

 

++++++++++++++++++++++

 

“กลับมาแล้วค่า~” น้องสาวตัวน้อยกงมินจีที่หนีเที่ยวมาในที่สุดก็กลับมาได้สักที ควอนจียงตวัดสายตาอาฆาตไปยังบานประตู คงจะไม่มีใครสินะ

 

“มินจี...” แอ๊บเสียงเข้ม

 

“คะ?”

 

“เอาเบอร์บ้านเราให้ทงยองเบไปใช่มั้ย?” เอาให้เข้มๆ

 

“ค่ะ” มินจียิ้มร่า

 

“แล้วจะให้ไปทำไม?” ทำเป็นขรึม ทำเป็นโกรธ หึ

 

“ก็....”

 

“พี่จียงคิดถึงพี่ยองเบไม่ใช่หรอคะ?”

  

“เปล่าซะหน่อย!!” แหน่ะ ขรึมไม่ออก มินจีหัวเราะร่าดั่งผู้ชนะ เด็กสาวกระโดดไปกอดคอพี่ชายที่นั่งงอนตุ๊บป่องอยู่บนที่นอนเป็นการอ้อน

 

“พี่ยองเบเขาบอกว่าเขาคิดถึงพี่ ชั้นก็เลยให้เบอร์พี่เขาไปนี่คะ”

 

            ร่างบางชะงัก ทำไมเขาถึงรู้สึกถึงไอร้อนอุ่นๆบนใบหน้าของตัวเอง

 

            เอาอีกแล้วหรอวะควอนจียง

 


 

++++++++++++++++++++++


ขอโทษค่ะที่หายไปนานT^T

มันตักง่ะ มันตันแย๊ววววว เกิดอาการบรรยายไม่ได้ แง๊

 

เป็นกำลังใจให้เว่นหน่อย เป้นกำลังใจให้เว่นหน่อยยย

Comment

Comment:

Tweet

สู้ๆค่ะ โหย ~
อยากอ่าน จีดีวายบีมานานแล้ว หาเรื่องเหมาะๆไม่ได้สักที
รีบๆอัพไวๆนะคะ จะรออ่าน สู้ๆค่ะ

#7 By MONOAMINE on 2010-10-29 13:47

ฮัดช่าาาา !! น้องสาวที่น่ารักของพี่ !!!

เป็นจะได๋บ้างงงง ??? T_____________T

คิดถึงโซโฮก มาจุ้บทีมามะ~~~ >3< 5555

#5 By Nisa ,, on 2010-10-25 16:03

เว่นจ๋ามองหน้าจียงบ่อยบ่อยๆดิเด๋วมันก้อมาเอง

พี่ทำงั้นเเหระ55

สู้ๆน้อง

อรั้ยจีเขินน่ารักอะมีปาหมงปาหมอน

#4 By tempglover on 2010-10-24 18:44

สู้ว้อยยยย!!



Hot! Hot! Hot!

ฮอต ๆๆ ให้กำลังใจว้อย

#3 By POPPURI_THESIM_BLOG on 2010-10-24 14:14

กำลังใจมาเต้นเปี่ยมเพื่อนรัก -w-b
โฮะ ๆๆๆๆๆๆ ๆ !
จีซึนดีว่ะ -..- ได้ใจโจ๋ !


ปล.พึ่งกินอิ่มไม่มีอารมณ์เม้นฮา - -"

#2 By Zack! on 2010-10-24 12:24

น้องเว่นสู้ๆๆ น้องเว่นสู้ตายยย
น้องเว่นไว้ลายย สู้ตายย สู้ สู้...

สู้ต่อไปนะจ้ะน้องสาว....


แบบว่า มีโทรหากันด้วยอ่ะ กรี๊ดดด
น่าร้ากกกกจังเลยcry

#1 By ♥Snow_G♥ on 2010-10-24 12:08

Code Here.