+::지-드래곤 Number7::+ View my profile

[Fic]… “love” in the “fantasy” [Ep. 10]

posted on 03 Nov 2010 06:48 by 066268494 in Fic

[Fic]… “love” in the “fantasy” [Ep. 10]

Title: [Fic]… “love” in the “fantasy”

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

 

            เมื่อไหร่มันจะกลับ? เมื่อไหร่มันจะโผล่หัวมา? ควอนจียงนั่งระบายลมหายใจทิ้งอยู่ริมสนามฟุตบอลหลังจากที่ฟ้ามืดได้พักใหญ่ๆ ทำไมมันน่าเบื่ออย่างนี้นา มือเรียวเท้าลงบนสนามหญ้าออกแรงพยุงร่างตนให้ลุกขึ้นเดินพาร่างของตนเดินกลับมายังที่พักอาศัย

 

++++++++++++++++++++++

 

            ที่หน้าบ้านของควอนจียงดูผิดปกติ?ใครบางคนที่ยืนลับๆล่อๆอยู่หน้าบ้านเขา

 

            ใครวะ? จียงเลิกคิ้ว ก่อนที่ชายหนุ่มลึกลับจะหันมาพบเขาพอดี

 

“เฮ้!!”

 

ยองเบโบกมือทักทาย ก่อนจะวางกระเป๋าเป้ใบใหญ่ลงบนพื้น จียงตีสีหน้านิ่งๆ ก่อนจะค่อยๆเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าหนุ่มนักกีฬาเอื่อยๆ

 

“กลับมาแล้วหรอ?”

 

“อือ พึ่งมาถึง” ยองเบยิ้มร่า

 

“ไปตั้งนานไม่เห็นบอกเลย” ยองเบหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นสีหน้าของจียงที่ดูไม่พอใจเขาสักเท่าไหร่

 

“วันนั้นมันด่วนมาก ชั้นไม่ได้ทันตั้งตัว”

 

“ชั้นติดทีมโรงเรียน” พูดก่อนจะส่งยิ้มให้น้อยๆ จียงอมลมแก้มป่องก่อนจะพยักหน้าช้าๆ

 

“เข้าบ้านก่อนมั้ย?” ยองเบพยักหน้ารับคำเชิญของเข้าของบ้านอย่างเต็มใจ

 

++++++++++++++++++++++

 

            กระเป๋าใบใหญ่ถูกวางลงบนโต๊ะ ก่อนที่เจ้าของกระเป๋าจะทิ้งตัวนั่งลงที่เก้าอี้

 

“นายกลับบ้านค่ำอย่างงี้ทุกวันเลยหรอ? เมื่อก่อนไม่เห็นกลับค่ำอย่างงี้เลย ชั้นรอนายตั้งนาน” เอียงทุ้มเอ่ยถามอย่างห่วงๆ หากแต่คนตัวผอมกลับตอบโดยพยักหน้าช้าๆเท่านั้น

 

“นายไม่มีไรพูดมั่งหรอ?” ตั้งแต่เจอกัน ก็เห็นเจ้าตัวเงียบตลอด ไม่พูดไม่จาก็อดสงสัยไม่ได้

 

“แล้วจะให้พูดไรล่ะ”

 

“ก็อย่างเช่นว่า เหนื่อยมั้ย หิวมั้ย เหงามั้ย สนุกมั้ย แล้วก็.....”

 

“แล้วก็อะไร” จียงเลิกคิ้ว

 

“ชั้นว่าวันนี้นายกลับบ้านช้าไปนะ ชั้นเป็นห่วง....กลับค่ำอย่างงี้ทั้งเดือนเลยหรอ?” จียงเบ้ปากอย่างขัดใจเล็กๆ ก็จู่ๆเจ้าตัวเล่นเบี่ยงไปเรื่องอื่นเสียอย่างนั้น มันก็อดสงสัยไม่ได้ แต่ก็พยักหน้าตอบไปเฉยๆ

 

“มัวไปทำอะไรอยู่?”

 

“อยู่สนามบอล นั่งดูพระอาทิตย์ตก”

           

“พรุ่งนี้นายจะนั่งดูพระอาทิตย์ตกอีกมั้ย?”

                       

“พี่คะ น้ำส้มค่ะ ไปเก็บตัวเป็นยังไงบ้างคะพี่ ยินดีด้วยนะคะที่ติดทีมโรงเรียน”

 

            มินจีเดินมาพร้อมกับน้ำส้มแก้วใหญ่ที่วางลงบนโต๊ะ

           

“ก็ดีนะ ขอบใจ” ยองเบรับมาจิบเล้กน้อยเป็นมารยาท

           

“ท่าทางจะซ้อมหนักนะคะ”

           

“หนักมากเลยล่ะ เหนื่อยจนหลับเป็นตายทุกวันเลยล่ะ”

 

“พยามเข้านะคะพี่ ขอตัวก่อนนะคะ” มินจีฉีกยิ้มกว้างให้รุ่นพี่คนสนิท ก่อนจะเดินจากไป ยองเบหันกลับมาสบตากับคนตัวบางที่นั่งจ้องหน้าเขาอยู่เมื่อครู่นี้อีกครั้ง ก่อนจะส่งยิ้มให้ แต่เจ้าตัวกลับไม่ยิ้มตอบ

 

“ซ้อมหนักมาเลยหรอ ชั้นว่านายผอมลงนะ”

 

“นายสังเกตด้วยหรอ?” จียงเบ้ปาก

 

“นายจะกลับบ้านหรือยัง? มันดึกแล้วนะ”

 

ร่างบางลุกขึ้นจากเก้าอี้ ทำท่าทีเหมือนจะเดินไปไหน ยองเบจึงคว้าข้อมือบางไว้ จนเจ้าตัวชะงักต้องหันกลับมามองทันที

 

“นายว่างมั้ย?”

 

“ทำไม?”

 

“ไปเดินเล่นกัน” ยองเบลุกขึ้นยืน ก่อนจะหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นพาดไหล่แล้วเดินออกไปทันที

 

++++++++++++++++++++++

 

            บนทางเดินที่มีเพียงแสงไฟนีออนริมทาง ส่องให้เห็นภาพเด็กหนุ่มสองคนที่เดินเคียงคู่กันมา จียงมองวิวไปรอบๆ แต่อีกคนกลับจ้องมองคนข้างกายไม่ยอมละสายตา จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านหลังเล็กสำหรับครอบครัวเล็กๆ แต่ก็ดูอบอุ่นไม่แพ้บ้านราคาหลักล้าน ถึงแม้บรรยากาศจะดูไม่เป็นใจ เป็นเพราะตั้งอยู่สุดซอย แสงไฟส่องถึงไม่มากนัก เลยทำให้ดูน่าสะพรึงกลัวไปบ้าง แถมยังไม่ได้เปิดไฟภายในบ้านไว้ เลยทำให้ดูคล้ายบ้านร้างไปเสียมากกว่า

 

“นี่บ้านชั้น...เข้าบ้านก่อนมั้ย” จียงยิ้มน้อยๆ ก่อนจะส่ายช้าๆ

 

“งั้นรอเดี๋ยวนะ” ยองเบเดินหายไปในบ้านได้พักใหญ่ ก็ทำเอาจียงขนลุกซู่ บรรยากาศเงียบๆ แสงไฟสลัวๆ กับอากาศที่ค่อนข้างเย็น มันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับอยู่ที่บ้านผีสิงยังไงยังงั้น

 

“เดี๋ยวชั้นไปส่ง” ยองเบวิ่งมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา จียงเบ้ปาก

 

“ทำไมหายไปนานนัก?”

 

“กลัวหรือไง?” ริมฝีปากหยักยกยิ้ม ทำเอาคนตัวบางขัดใจนิดๆ จียงอมลมแก้มป่องก่อนจะเดินนำหน้าไปทันที ยองเบส่ายหน้าไปมาอย่างเอ็นดู ก่อนจะเดินตามไปทีหลัง

 

            ไม่ทันได้เดินไปไหนไกลนัก เสียงสุนัขจรจัดที่หอนกันโหยหวนทำคนตัวบางสะดุ้งเฮือก หันกลับไปหาคนที่เดินตามมาทันที

 

            ร่าผอมโผเข้ากอดคนตามหลังอย่างลืมตัว มือเรียวบางกอดเกี่ยวบ่ากว้างไว้พรางซบหน้าลงบ่นไหล่อุ่น ยองเบยกมือขึ้นโอบร่างบางทันทีอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากน้อยๆ มือหนาลูบไล่ไปตามแผ่นหลังบาง

 

“หืม?” จียงชะงัก ก่อนจะผลักร่างหนาให้ออกห่างทันที ยองเบหัวเราะ แต่ดูท่าทางว่าคนตัวบางจะไม่พอใจสักเท่าไหร่ จียงเชิ้ตหน้าหนี

 

“ไปกันเถอะ...” มือแกร่งเอื้อมไปจับมือบอบบางไว้ ก่อนจะพากันเดินไป

 

++++++++++++++++++++++

 

            ยามค่ำคืน ห้องนอนของสองพี่น้องไร้แสงไฟใดๆ มินจีหลับไปแล้ว แต่จียงยังหลับไม่ลง

 

“นี่ชั้นเป็นอะไรไปวะ?” ร่างบางยังคงบิดไปมาบนเตียงนอน วนเวียนหาคำตอบให้กับตัวเอง หากแต่พยายามหาเท่าไรก็ไม่พบเสียที...

 

            คนตัวผอมสะบัดความคิดที่ฟุ้งซ่านให้ออกจากหัวสมอง ก่อนจะหยิบหมอนหนุนมากอด พยายามข่มตาหลับ รอให้วันพรุ่งนี้มาถึง

++++++++++++++++++++++++++++++++

มันมาจนได้น้าาาา

บอกแล้วไงว่าตัน รีบๆจบเหอะ -..-

ปล.1 ติดEL อ่ะ

ปล.2 คนเขียนไม่ค่อยว่างอัพ คนอ่านเลยไม่ว่างอ่านม่างง

ปล.3 โอ้ชีวิต -..-

Comment

Comment:

Tweet

จับมือกันด้วย
กอดกันอีก

กรี๊ดดดดดดดดด

อิจฉาจีอ้ะ ~

#3 By (180.210.216.131) on 2011-04-04 10:13

มันหวาน ! -..-
จริง ๆ นะ เฮียเบ้จะพูดอะไร ? พูดออกมาเซ่ !!! (วันนี้มาแบบฮาร์ดคอร์)
แล้วจีก็ด้วย ชอบเฮียเบ้แล้วยังไม่รู้ตัวเองอีก !!!
โว๊ะ !! -[]-

ชอบฉากที่จีโผเข้าหาเฮียเบ้ นึกภาพออกอย่างจริงจัง =.,=
คึคึคึคึคึคึคึคึ ~

#2 By Zack! on 2010-11-06 10:04

มันหวานๆกันอีกแล้วนะเนี่ยะ
เล็กๆน้อยแค่นี้ก็พอใจแล้วหล่ะน้า~
ชอบ...จียงไม่รู้ตัวเองเหรอไงว่าชอบยองเบอ่ะ
ยองเบเหมือนจะ คิดไรกับจียงป่ะเนี่ยะ
สองคนนี้ไม่พูดกันแหะ
หีรืออาจจะเป็นเพราะว่าไม่รู้ใจตัวเองกันทั้งคู่

ลุ้น และ เอาใจช่วยทั้งคู่ และน้องเว่นด้วยนะจ้ะ สู้ๆๆๆ
รอตอนหน้าอยู่นะbig smile

#1 By ♥Snow_G♥ on 2010-11-03 13:10

Code Here.