+::지-드래곤 Number7::+ View my profile

[Fic]… “love” in the “fantasy” [EP. 11]

posted on 24 Nov 2010 08:25 by 066268494 in Fic

[Fic]… “love” in the “fantasy” [EP. 11]

Title: [Fic]… “love” in the “fantasy”

Genre: YAOI Romance

Pairing: Youngbae x Jiyong [YBGD]

Notes: ตอนนี้ยาววววววว เย้!!!

 

           

“พรุ่งนี้ โรงเรียนเราจะไปแข่งภาคฤดูหนาวแล้วนะ….นายจะไปดูมั้ย?”

 

            ยองเบละสายตาออกจากดวงอาทิตย์ที่ลับของฟ้าไปได้สักพักก่อนจะหันมาถามคนตัวบางที่นั่งวาดรูปอยู่ข้างๆ จียงจิ้มด้ามพูกันบนบนแก้ม

 

“อืม....ชั้นจะไปดูน้องชั้นเชียร์” ยองเบเลิกคิ้ว

 

“ไม่ได้ไปดูชั้นหรอ?” จียงเหลือบมอง ก่อนจะทำแก้มป่องไม่สนใจ

                       

“นายจะไปดูชั้นด้วยหรือเปล่า?”

 

            ยองเบขยับยื่นหน้าเข้าใกล้ๆ จียงเหลือบมามองอีกครั้ง ก่อนจะถามบ้าง

 

“ทำไมล่ะ?” คราวนี้กลับเป็นยองเบเองที่เป็นฝ่ายเงียบ

           

“ชั้นจะมองหานายที่สแตนนะ” จียงอมลมแก้มป่อง เขาพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะลุกขึ้นพร้อมกับเก็บอุปกรณ์วาดรูป

 

“ไปส่งหน่อยสิ” คนตัวบางเดินมาฉุดแขนแกร่งก่อนจะพาเดินไปด้วยกัน ยองเบก็เดินตามไปอย่างว่าง่าย

 

++++++++++++++++++++++

 

            ยามดึกซอยหมู่บ้านของควอนจียงเป็นซอยที่เปลี่ยวเกินกว่าจะบรรยายได้ แสงไฟริมทางส่องสวางเพียงบางจุด ทำให้บรรยากาศอาจจะดูไม่เป็นใจสักเท่าไหร่นัก ร่างหนาเหลือบมองคนข้างกายที่เดินติดแนบชิดเขาไม่ไปไหน ก็อดยิ้มไม่ได้

 

“เฮ้...นั่น...forget me not นี่นา” คนตัวบางถลาเข้าไปริมทาง ดวงตากลมใสจับจ้องดอก forget me not ระยิบระยับ หากแต่ดอกไม้ช่อน้อยนั่นกลับอยู่ถัดไปจากรั้วกั้นถนน ลึกลงไปริมลำธาร

 

            ยองเบหยุดยืนมองดูดอกไม้ช่อน้อยอยู่เคียงข้างคนตัวบาง ก่อนที่เจ้าตัวจะทิ้งตัวพิงไปกับรั้วกั้นขอบถนน

 

“อยากได้ไปวาดจังน้า” แกล้งพูดเสียงออดอ้อนพรางส่งสายตาไปหาคนข้างกาย

 

“จะลงไปเก็บหรอ? มันอันตรายนะ” ร่างหนาหันไปเตือนคนข้างๆ มือหนากุมฝ่ามือคนตัวบางไว้ ดึงเบาๆเป็นการเรียก

 

จียงเบ้ปาก ก่อนจะเดินหนีไป ยองเบส่ายหัวไปมาอย่างเอ็นดู ดวงตาคมเหลือบมองดอกไม้ช่อน้อยอีกครั้ง ก่อนจะละสายตาจากมันไป

 

“ดอก forget me not มันมีความหายที่ดีนะ ถึงจะเป็นดอกไม้ดอกเล็กๆแต่ความหมายมันยิ่งใหญ่มาก” จียงบ่นพึมพำมาตลอดทางหลังจากเดินเลยมาจากฝั่งถนนได้สักใหญ่ๆ ยองเบหัวเราะ

 

“บ่นอะไรของหายหืม? อยากวาดทำไมไม่ซื้อล่ะ?”

 

“ซื้อมามันจะไปมีความหายอะไรเล่า? ดอกไม้ดีๆแบบนั้น ต้องมีคนซื้อให้สิถึงจะถูก”

 

คนตัวบางอมลมเข้ากระพุงแก้ม จียงจับมือหนาที่กุมมือเขาไว้ออก แล้วเดินนำหน้ายองเบไป ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มก่อนจะหันหลังกลับ

 

“ชั้นลืมของ...รออยู่นี่ก่อนนะ” จียงเอียงคอ เขามองคนตัวหนากระวนกระวายวิ่งหายไปตาปริบๆ คนตัวบางเอนกายพิงไปกับเสาไฟฟ้าต้นใหญ่ ก่อนจะวางสิ่งของต่างๆนาๆลงบนพื้น

 

            รองเท้าหนังเก่าๆสะกิดที่กระเป๋าใส่อุปกรณ์วาดรูปของเขา จียงเงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะพบกับเด็กหนุ่ม3คน เสื้อผ้าสกปกมอมแมม มีกลิ่นควันบุหรี่เหม็นโชย ทรงผมโมฮ๊อคประหลาดๆ สีผมสดสว่างแสบตา หรือจะโกนจนโล้นเกลี้ยงก็ยังกล้าทำ การแต่งตัวที่ดูไม่เป็นผู้เป็นคน เขาก็พอจะเดาได้ว่า หลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น ริมฝีปากบางเม้แน่น อ้อมแขนกอดกระชับกระดานวาดรูปไว้

 

“ดูซิ๊ว่าเราเจอใคร?”

 

“กลับบ้านดึกแบบนี้ไม่กลัวมิจฉาชีพหรือไงน้อง”

 

หนุ่มคนหนึ่งก้าวข้ามกระเป๋าของเขามาเท้าแขนเข้ากับกำแพง พ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเขาก่อนจะเอ่ยถาม จียงยกมือขึ้นปัดควันพร้อมกับสำลักควันค่อกแค่ก แต่พวกนั้นกลับหัวเราะ

 

“เฮ่ย...ค้นดูซิ” กระเป๋าใส่อุปกรณ์วาดรูปของจียงถูกเขี่ยด้วยรองเท้าเน่าๆไปด้านหลัง ก่อนที่พวกเหลือเดนจะค้นกระเปาของเขา

 

“นี่อย่านะ!!” คนตัวบางพยายามจะวิ่งไปห้าม แต่กลับถูกมือใหญ่ดันอกอัดเข้ากับกำแพง จียงเหลือบมองกระเป๋าของเขาถูกค้นข้าวของกระจัดกระจาย

 

“ไม่มีอะไรเลยว่ะลูกพี่”

 

บุหรี่ถูกทิ้งลงพื้นก่อนจะเหยียบย่ำอย่างขัดใจ มือหนากำคอเสื้อของคนตัวบางก่อนจะเหวี่ยงออกมาจากกำแพง คนตัวบางกลิ้งโค่โล่ลงไปกองกับพื้นทันที จียงพยายามจะยันตัวขึ้นนั่ง แต่แรงกระแทกเมื่อครู่นี้ทำให้เขาเจ็บตัวอยู่ไม่ใช่น้อยๆ

 

ดวงหน้าหวานจ้องมองเศษขยะสังคมที่ก้าวมายืนล้อมรอบตัวเขาอย่างหวาดๆ ริมฝีปากบางเม้นแน่น

 

“นี่ๆ พี่ชายคนหัวเกลียนคนนั้นน่ะ” เสียงใสเจือเสียงหอบดังขึ้นจากด้านหลัง จียงเบิกตากว้าง ก่อนจะยิ้มออกมาน้อยๆ

 

            คำพูดเมื่อครู่ไม่มีผมกระทบอะไรกับกลุ่มเศษเดนพวกนั้นเลย เด็กหนุ่มระบายลมหายใจออกยาวๆ ก่อนจะเอ่ยเรียกอีกครั้ง....

 

อย่างไพเราะ...

 

“ไอ้โล้น!!”

 

“ไอ้บ้านี่!”

 

            เจ้าของลักษณะหันมาทันควัน ก่อนที่รองเท้าผ้าใบเปื้อนดินสำหลับเตะฟุตบอลจะฟาดเข้าที่ต้นคออย่างแม่นยำ เข้าเป้าร้อยคะแนนเต็ม แถมโบนัสด้วยการสลบแทบเท้า

 

            ชายหัวเกลียดล้มลงไปนอนกองกับพื้นทันที ก่อนที่พักพวกที่เหลือจะหันมายังที่เกิดเหตุ

 

“ไอ้เด็กผีนี่ใครวะ!”

 

“เด็กผีนี่หมายถึงใครหรอ?”

 

พ่อหนุ่มนักกีฬาตัวดีที่วิ่งหายไป เขากลับมาพร้อมกับไม้หน้าสามที่ไม่ทราบว่าใช่ของที่พี่ท่านลืมหรือเปล่า แต่ยังไงซะเขาก็มาช่วยไว้ได้ทันสินะ

 

            ชายสีผมแสบถลาเข้าใส่ยองเบพร้อมกับหมัดใหญ่ๆที่พร้อมจะซัดใส่คนตรงหน้า ยองเบตั้งไม้หน้าสามขึ้นรับ ก่อนที่หมันนั้นจะซัดโดนไม้หน้าสามไม่ยั้งมือ

 

“อะไรๆ ชกไม้มันทำไมห๊ะ? เจ็บป๊ะนั่น?” คนตัวบางที่นั่งเหวออยู่บนพื้นเผลอหัวเราะเสียงใส พร้อมๆกับชายหนุ่มผมสีสดใสจะล้มลงไปกองกับพื้นอีกราย

 

            ยองเบเหลือบมองผู้รอดชีวิตที่ยืนแน่นิ่งอยู่ ก่อนจะยกไม้ขึ้นพาดไหล่

 

“อย่าคิดว่าจะอยู่สบายได้ตลอดนะแก” ผู้เหลือรอดชีวิตวิ่งจากไปทันที พร้อมกับลูกสมุนที่ค่อยๆคืบค่อยๆหลานตามไป ยองเบทิ้งไม้ลงบนพื้น ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าคนตัวบาง

 

“เกือบไปแล้วนะ” ยองเบยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จียงอมลมแก้มป่อง ก่อนจะทุบไหล่หนาด้วยความหมันเขี้ยว

 

“โอ๊ยๆๆ เจ็บน้า” จียงหัวเราะลั่นเมื่อคนตรงหน้าทำท่าตลกๆ เห็นคนตัวบางยิ้มได้ ยองเบก็สบายใจขึ้นเยอะ เขาลุกขึ้นพร้อมๆกับฉุดให้คนตัวบางลุกขึ้นด้วย

 

            มือสากยกขึ้นเช็ดคราบเลอะเทอะบนดวงหน้าเนียนออกอย่างเบามือ ดึงแก้มยุ้ยๆเป็นการปลอบใจ

 

“หายไปไหนมาห๊ะ?” คนตัวบางอมลมแก้มป่อง ยองเบยกยิ้มสดใส ก่อนจะหยิบบางสิ่งบางอย่างออกมาจากด้านหลัง

 

            ดอกไม้ช่อมีม่วงดอกน้อยๆที่รวมกันเป็นช่อใหญ่ๆ แม้รากจะมีเศษดินติดมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงความสวยงามไว้ไม่เปลี่ยน จียงตาโต ก่อนจะชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 

            ดอก forget me not ที่พบเมื่อสักครู่ เป็นเพียงดอกไม้ช่อเล็กๆเท่านั้น แต่ดอกไม้สีม่วงในมือเขาตอนนี้มีมากกว่าที่เขาเห็นเมื่อครู่หลายเท่าตัว

 

“ไป........ไปเก็บมาหรอ?”

 

“อืม...ให้นายโดยเฉพาะเลย” จียงเหลือบมองดอกไม้ดอกเล็กช่อใหญ่ในมือก่อนที่จะเงียบไปพักใหญ่ๆ จนยองเบอดสงสัยไม่ได้

 

“จียง...”

 

“กลับบ้านกันเถอะ” ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มอ่อนหวาน ดวงหน้าหวานแดงอมชมพูน้อยๆดูน่ารัก มือเรียวสอดประสานเข้าหากันแล้วพาเดินไปด้วยกัน

 

++++++++++++++++++++++

 

            มือเรียวยกกดกริ่งหน้าบ้าน ก่อนที่จะหันมาหาร่างหนาที่ยืนรออยู่ไม่ห่างกาย

 

“ขอบคุณสำหรับดอกไม้นะ”

 

“นายรู้มั้ยว่าความหมายของดอกforget me not มันคืออะไร?” ริมฝีปากอิ่มยกยิ้มอ่อนโยน จียงชะงัก มือบางยกดอกไม้ช่อใหญ่ขึ้นแนบแก้ม

 

“ก...ก็..อย่า...อย่าลืมกันล่ะมั้ง...” คนตัวบางอมลมแก้มป่องๆ หากแต่แก้มใสนั้นมีรอยแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

 

“มันหมายถึง...”

 

“พี่จียง! ทำไมกลับบ้านช้า!” กงมินจีเดินประตูออกมาโครมครามอย่างอารมณ์เสีย พอเห็นรุ่นพี่ผู้มาเยือนยืนอยู่ด้านหลังก็เปลี่ยนสีหน้าทันที

 

“พี่ยองเบสวัสดีค่ะ มาส่งพี่จียงหรอคะ?”

 

“อืม...พี่ไปก่อนนะ จียง ชั้นกลับก่อนนะ” ร่างหนาโบกมือลา ก่อนจะเดินจากไป จียงหันกลับมาหาน้องสาว ก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ

 

“พี่ได้forget me notมาจากใครคะ!” น้องสาวตัวดีทำท่าตื่นเต้นกระโดดโลดเต้นรอบๆตัวพี่ชาย จียงก้มหน้าก้มตาหลบ ก่อนจะแทรกตัวเดินเข้าบ้านไปทันที มินจีก็ไม่วายวิ่งตามไปจิกเอาคำตอบจากพี่ชายต่อ

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++
คิดถึงสภาพทงยองเบตะโกนคำว่า"ไอ้โล้น"แล้วฮา (กร๊ากกก)
คจย.สาวแตกเว่อร์นะตอนนี้ แบบว่า อะไรมันจะหวานขนาดนั้นวะ!!!
จะรีบแต่งต่อนะคะ ถึงคนรอจะไม่ค่อยมี - -
พึ่งได้คอมใหม่ ก็เลยพึ่งปั่นต่อ TT^TT
 
ปลลลล. คิดถึงพี่สาวชาววิปทุกคนเยยยยย TT^TT

Comment

Comment:

Tweet

มันแปลว่าอะไรวะ ?? -..-
ข้องใจ ข้องม้าม ข้องตับ ข้องกระเพาะ อาหารไม่ย่อย !! (ไม่เกี่ยว)
ตอนนี้น้องจีจะหวานไปไหนเคอะ ?? สาวมาก !
พูดอย่างจริงจัง คืนเอากลับไปนอนฝันแน่เลย ฮุฮิ =.,=


{เม้นสั้นนิ้วซ้นอยู่ ณ ตอนนี้กูใช้เท้าพิมพ์แล้ว = =;}

#4 By Zack! on 2010-11-30 18:19

เห็นยังข้างล่างอ่ะ

#3 By POPPURI_THESIM_BLOG on 2010-11-27 00:58

*กอด* คิดถึงน้องสาว ^^

ตอนนี้คจย.เรา แบ๊วมากกกกก
น่ารักกกจริงๆๆๆๆๆๆๆๆเลยยยยย
แล้วแบบว่าเหมือนคบกันแล้วเลยอ่ะ
(หรือพี่พลาดอะไรไปเปล่า?)

ฮ่าๆๆๆๆๆ ทง ยองเบ น่ารักที่สุด
อุตส่าห์ไปหาดอกไม้มาให้
น่ารักๆๆๆๆๆๆๆ
จะรออ่านตอนหน้านะจ้ะ..น้องสาว..สู้ๆๆๆbig smile

#2 By ♥Snow_G♥ on 2010-11-25 21:47

อะเย่ควอนจีเผยตัวตยมาเเระ

พาทนี่มี้เเต่เขินๆๆงอนๆๆน่ารักดี

พี่เบ้สุภาพบุรุษสุดเท่อะ

เค้ารอน้ามาต่อไวๆจ้า

#1 By tempglover on 2010-11-24 10:40

Code Here.